حرف دل
سلام!
هر کدوم ما وقتی که با یه شخص مهمی قرار ملاقات داریم، از دو ساعت قبلش حاضر می شیم، خودمون رو مرتب می کنیم، تمرین می کنیم که چی می خوایم بگیم، و حتی نیم ساعت زود تر از وقت قرار هم در محل تعیین شده حاضر می شیم تا راس ساعت مقرر خدمت برسیم.
خوب که تو زندگیمون رو بگردیم و نگاه کنیم می بینیم هر روز سر یه ساعت مشخصی با یه شخصیت مهمی، که خیلی مهمه قرار داریم.
کسی که به من و تو عزت داده.
کسی که به من و تو سلامتی داده.
کسی که به من و تو شعور داده.
ما هر وقت هر کی محبتی در حقمون بکنه تا عمر داریم یادمون می مونه و از هر فرصتی استفاده می کنیم تا جبران کنیم.
حالا یکی که تو زندگی این همه به ما محبت کرده دور از انصافه که جواب محبتش رو ندیم.
اون شخص توی یک شبانه روز که ۲۴ ساعته فقط و فقط به ۱۷ دقیقه راضیه.
یک ساعت عاشقی مشخص کرده که تو اون ساعت منتظر من و توست.
اره اون شخص خدای من و توست.
شماها که سر وقت به قرار عاشقانتون می رسید، خوش بحالتون. خیلی قدر بدونید.
اما یکی مثل من که وقت نماز میشه هزار تا کار یادش میاد…
خیلی بی انصافیه! نه؟!
شما رو نمی دونم اما من…
من خدای خیلی خوبی دارم. خیلی خیلی خیلی بینهایت خوب
اما…
در برابرش نه تنها بدم بلکه هیچ وقت هم سعی نکردم خوب باشم. خیلی هنر کنم یه کار مثبتی هم که می کنم اینقدر بزرگش می کنم که بی مزه میشه.
در مورد نماز و قرار عاشقی می گفتم:
اره! اینا رو گفتم برای اینکه بگم: هر جا میریم از قبل قرار حاضریم.
از یه ساعت قبل هم راه میفتیم که حداقل سر وقت به قرار برسیم.
اما به نماز که می رسه…
می زاریم الله اکبر اذون رو که گفتن تازه استین بالا می زنیم بریم وضو بگیریم.
در صورت اینکه من فکر می کنم انصاف این باشه الله اکبر اذون رو که گفتن ما هم الله اکبر نمار رو بگیم.
سر ساعت مقرر سر قرار حاضر بشیم.
دیر نکنیم.
در اتاق پزشک قهار رو سر وقت بزنیم.
امام صادق علیه السلام در واپسین لحظات عمر خود از اطرافیان می خواهند تا همه اقوام و خویشان را دعوت کنند.
بعد از اینکه همه خویشان جمع شدند امام صادق علیه السلام می فرمایند:
شفاعت ما به کسی که نماز را سبک بشمارد نمی رسد.
می دونید سبک شمردن نماز چطوریه؟
با هر لباسی نماز خوندن.
با عجله نماز خوندن
دیر نماز خوندن.
غلط نماز خوندن
در مکان آلوده نماز خوندن.
…
ما برای یه بشر مثل خودمون چقدر احترام قائلیم. اگه خونمون بیاد بهترین ظروفمون رو بیرون میاریم. برای مهمونمون اتاق پذیرایی جدا داریم …
اگر سراغش بریم بهترین لباس رو می پوشیم. بهترین عطر و ادکلن رو می زنیم و خلاصه بهترین ها رو جمع می کنیم.
اما برای افراد عادی هیچ وقت این کارا رو نمی کنیم.
برای نماز هم این کارا رو نمی کنیم.
با همون لباسی که تا دو دقیقه پیش تو آشپزخونه بودیم و با همون چادری که دم دست گذاشتیم هر جایی میریم تندی رو سرمون میندازیم یه مهر هم از یه جایی گیر میاریم می ایستیم به نماز٫
در صورتیکه وقتی نگاه به ساعت می کنیم و می بینیم تا چند دقیقه دیگه همسرمون از راه می رسه حداقل یه شونه به موهامون می زنیم، یه لباس تمیز، با یه عطر خوشبو.
این حداقل کاریه که می کنیم.
برای همسرمون، برای دوستمون، برای محارممون همه این کارا رو انجام دادن نه تنها خوبه بلکه حسنه هم داره. اما…
اما چرا برای خدامون این کارا رو نمی کنیم.
اقایون بی زحمت دور بر ندارن…
تک و توک تا حالا مردی رو دیدم که وقت نماز تر تمیز باشه.
با یه زیرپوش و یه شلوار جافی و تازه بعضیاشون هم جانماز رو می تکونن مهر توشو بر می دارن. این مورد رو توی اقایون بیشتر دیدم.
هر روز صبح از خونه که میریم حتما جلو ایینه می ریم تا ببینیم گوشه مقنعه مون کج نباشه یا یقه مون مرتب باشه. تازه اونایی هم که موی سرشون هم یه برنامه و تدارکات خاصی داره بماند که نهایت دقت رو مبذول می کنن تا یه شاخه از جنوب شرقی به شمال غربی نره. اون وقت وقتی خدا میگه مسح سر رو اینجوری بکشید، اینجوری وضو بگیرید، اینجوری نماز بخونید، می گیم: یعنی اینقدر خدا سخت گیره؟!!!
خیلی خدای خوبی داریم.
اگه یه دوستمون یه بار خلف وعده کنه…
چقدر از دستش ناراحت میشیم و به دل می گیریم.
اما…
اما خدا چی می گه:
صد بار اگر توبه شکستی باز آی
و به برکت صلوات بر محمد و ال محمد
التماس دعا
نــمــــــــــــاز : 
ق
ماه مبارک رمضان
اذکار
تمام دلتنگی های من